یادت هست آن شب را که نگاههایمان در مقابل چشمان خواب آلود مسافران برای هم هزاران راز را فاش می کردند می دانم آن شب چشمانم به چشمانت گفتند که دور از تو بودن برایشان مرگ است . چشمانم وقتی رفتی این را با سیل اشکی که خود را درش غرق کردند به من گفتند. هیچ کس شاهد دل دادگی ما نبود جز ماه که اندام زیبایش را زیر چادر مشکی که با ستاره ها گلدوزی کرده بود پوشانیده بود و آن شب بود که برای اولین بار خوشبختی را با تمام وجود احسا س کردم و همینطور برای اولین بار دلم برای ماه سوخت که هر وقت به دیدن خورشید می رود او خود را پشت کوههای مغرب زمین پنهان می کند. هر چند که عمر هر دو احساسم به کوتاهی آن شب بود. بعد از آن شب بود که برای اولین بار حسرت را احساس کردم ولی عمرآن به بلندی باقی عمرم است.اتوبوس زمان با سرعت تمام هر لحظه به مقصد جدایی ما نزدیکتر می شد .ای کاش زمان در همان جا برای همیشه متوقف می شد تا هیچ وقت چشمانم در حسرت نبودن نگاهت دق نمی کردند.

recently one of my dearest friend has disigned a weblog and as I dont wanna leave him alone in every situation I have decided to design one for myself to let him know that I will be there for him every single moment